Eens een andere post van mij hier dan anders. Geen feiten, geen fact checking, geen discussiepunt.
Ik sta er 100% achter dat er maatregelen getroffen moeten worden (niet perse met de maatregelen die er genomen worden). Maar de omschakeling naar de winter, het vooruitzicht op weer een periode met flinke beperkingen. En in tegenstelling tot vorig jaar heb ik nu wél gevoelens en emoties, maar geen maar niet meer dezelfde band met de vriend waarmee ik vorig jaar de lockdown goed ben doorgekomen.
Het klapt er hard in. Gisteravond kreeg ik het nieuws dat mijn vader in het ziekenhuis ligt met stevig hartfalen. In eerste instantie was er geen plek voor hem, het schijnt druk te zijn, maar hij mocht ook absoluut niet meer naar huis. Nog meer spanning, nog meer ellende.
Een kwartier later zat ik op de fiets naar de stad. Om samen met heel veel anderen nog één avond gezelligheid mee te pakken. Voelde ontzettend hypocriet, want risico, en als mijn vader nu corona krijgt is het klaar. Maar ik weet even niet meer hoe ik komende tijd mentaal mijn hoofd boven water moet houden, heb het voor mezelf goed gepraat met de door mij zo gehate opmerking 'maar ik had het nodig'.
De aanhoudende ellende van corona, de nieuwe maatregelen, weer een donkere tijd tegemoet. Het raakt ons in meer of mindere mate allemaal. Ik hoop dat we naast alle meningsverschillen, verschillende overtuigingen en frustraties elkaar wél kunnen vinden in steun, waar nodig, voor wie het nodig heeft. Want uiteindelijk moeten we hier linksom of rechtsom allemaal doorheen.